نسل من /به روایت حسین آتش پرور

نسل من
اگر چه دیگرانی مثل دکتر شفیعی کدکنی در کتاب ادوار شعر فارسی، محمد علی سپانلو در نویسندگان پیشرو ایران و حسن میرعابدینی در صد سال داستان نویسی تقسیم بندی هایی ارائه داده اند که بیشتر جنبه تاریخی و گاه تاریخی ادبی دارد؛ اما آنچه امروز به نسل سوم شهرت یافته اولین بار در سال 1369 توسط منصور کوشان به مناسبت بیست ویکمین درگذشت آل احمد در دانشکده قزوین مطرح شد که خبر و شرح ان سخنرانی را به طور کامل خانم ناهید موسوی تحت عنوان شب شعر و داستان در کلک شماره 6 منتشر کرد.
داستان نویسی معاصر ما، گونه ای است ادبی که از اروپا و غرب صنعتی توسط ایرانی هایی که بعد از مشروطه به اروپا رفتند، به ایران امده است. یکی از ویژگی های مهم این نوع ادبی، محور زمان وتکنیک در ان است.ان ها نسل اول داستان نویسان ما را تشکیل می دهند: جمال زاده، هدایت، بزرگ علوی و چوبک نمایندگان این گروه هستند.
در اصل تکنیک داستان را از اروپا و غرب گرفتند و با درون مایه ای از سنت ها ، آداب و رسوم، آیین ها و باورهای ایرانی در آمیختند. محدوده تاریخی این نسل تا اواخر دهی 30 می رسد. نسل دوم داستان نویسی ایران، نسلی است که تقریبا داستان نویسی ما را تثبیت کردند و اوج کارشان دهه 40 و50 است. ابراهیم گلستان، غلامحسین ساعدی، بهرام صادقی، احمد محمود، سیمین دانشور، جمال میرصادقی، محمود دولت آبادی و هوشنگ گلشیری جزو شاخص های این نسل حساب می شوند.
نسل سوم آن گروهی هستند که در دهه شصت به صورتی جدی و حرفه ای شروع به نوشتن کردند و آثارشان با اندیشه منتشر می شود و تکنیک داستان و محتوای آن از خودشان است و از این بابت به اروپا و غرب بدهکار نیستند. در برابر شرایط انسانی اعم از فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی و سیاسی متعهد هستند اما بر آثارشان ایدئولوژی از پیش تعیین شده ای سایه نینداخته است. منصور کوشان اگرچه برای این گروه محدوده سنی قائل نمی شود و بیشتر آثارشان را معیار قرار می دهد اما حدود سنی آنها را در آن زمان چیزی درحدود چهل سالگی می داند و به عده ای که نامشان می آید اشاره می کند: رضا فرخفال،‌اصغر عبدالهی ، محمد رضا صفدری، حسین آتش پرور، یارعلی پورمقدم، ناصر زراعتی، رضا جولایی و...
و تاکید می کند که به یقین کسان دیگری هم به خصوص در شهرستان ها هستند که یا او نمی شناسد ویا اسمشان را به خاطر ندارد.
و اما داستان نویسان معاصر ما در خراسان با نسل قبل از من یعنی عباس حکیم، محمود دولت آبادی، رضا دانشور شروع می شود که این ها جزو نسل دوم به حساب می ایند. در این جا ما خراسانی ها به روایت آقای کوشان یک نسل کم داریم. پس اجازه بدهید خلا به وجود آمده را من به این شکل پر کنم:
ابوالقاسم فردوسی یکی از بزرگترین داستان نویسان جهان در کنار ماست. و میراث ما خراسانی ها ، زبان ، خیال انگیزی، تفکر وداستان پردازی است. داستان نویسان ما در اصل شاعران ما هستند که از رودکی شروع می شود. در فردوسی و عطار و خیام و به شکلی در بیهقی و ناصر خسرو و خواجه عبدالله انصاری ادامه پیدا می کند. ابوسعید ومولانا را هم در برمی گیرد و تا به امروز که به مهدی اخوان ثالث می رسد. پس می بینیم که داستان نویسی نه تنها بی ریشه نیست بلکه بعضی از این بزرگان، جهان را به شگفتی واداشته اند و فرزانگانی چون بورخس را از خود متاثر کرده اند.

/ 1 نظر / 96 بازدید
مریم

سلام. چرا می یای تو این سایت کار کنی؟ من بازاریابی می کنم خیلی هم راضی هستم. در بخش همکاری در فروش عضو شو و کار رو از همین وبلاگ که داری شروع کن. مثلا قلم قاری قرآن تبلیغ کن. یا چیزای دیگه.